Lees het in uw eigen krant. LEES DE WAARHEID.nu DeWaarheid.nu
VOLKSEDITIE VOOR NEDERLAND
VCP.nu

HOME

DutchEnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish


Syrië
De korte en de lange termijn van John Kerry

Door Willy van Damme

22 september 2015 - De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken is een katholiek die in het publiek ook wel eens naar een heilige mis gaat. Dat hij ondertussen al jaren bendes helpt bewapenen die het een plezier vinden om priesters en christenen te doden en kerken te vernielen neemt hij er duidelijk met plezier bij. Hypocrisie is ook voor veel christenen, zoals bij massa’s moslims, nooit een probleem geweest. De Taliban waren toch ooit ‘s werelds grootste opiumproducenten en -handelaars.

De brui aan geven

Maar die salafistische slachtpartijen blijven steunen is natuurlijk ook niet altijd leuk. Zeker omdat steeds meer en meer mensen het door hebben wat voor een doortrapte smeerlap hij is, een man die over massa’s lijken gaat. De Amerikaanse Joachim Von Ribbentrop, de eveneens netjes geklede minister van Buitenlandse Zaken van Adolf Hitler.


Een interview op RT over de Amerikaanse reactie op het recente Russisch optreden in Syrië. Het interview dateert van dinsdag 16 september. Sindsdien zijn er natuurlijk nieuwe elementen opgedoken maar die bevestigen alleen maar wat ik in het gesprek stelde dat ging gebeuren.

En na meer dan 4,5 jaar oorlog om Assad te vermoorden lijkt het steeds duidelijker dat het westen er genoeg van heeft. Zeker mede omwille van het sterk toegenomen gevaar voor terreuraanslagen van de Syrische ‘vrienden’ en de onoverzichtelijke vluchtelingenstroom komende van de oorlogen die de NAVO her en der voert of voerde. In Europa is het gewoon paniek en weet men niet meer op welk been eerst te staan dansen.

En dus is men achter de schermen druk bezig de boel aan het opdoeken. Maar natuurlijk moet men daarbij het gezicht redden van de oorlogsmisdadigers en knoeiers die ons beleid in de regio bepaalden, met figuren als een Barack Obama, Guy Verhofstadt, François Hollande en David Cameron. Om Herman (sic) graaf Van Rompuy. Miljoenen slachtoffers hebben ze door hun agressief optreden op hun geweten.

Maar er de brui aangeven is voor die politici natuurlijk niet zo simpel. Men moet het gezicht redden en de zelf aangerichte slachtpartij en nederlaag naar het publiek verkopen als een overwinning. En dat vergt tijd want de lakeien in de pers moeten dat tekstueel natuurlijk goed voorbereiden.

Een draai van 180°

En terwijl de slachtpartijen in Syrië dus voortduren begint men in het westen de kar te keren. Erg traag, zeker voor wie het geweld van die door Obama & Co bewapende bendes ondergaat. Zo bleek men de voorbije week in de provincie Idlib 54 krijgsgevangen Syrische militairen van nabij neergeschoten te hebben. De vrienden van het westen zetten het zelfs op het internet. En fier dat ze waren.


John Kerry (midden) met zijn collega’s, de Rus Sergeï Lavrov en de Saoedi Adel al Jubeir tijdens hun merkwaardige bijeenkomst van 3 augustus in de Qatarese hoofdstad Doha. Hier legde men duidelijk de basis voor het huidige Russische optreden in Syrië. Kerry gaf zondag toe dat men over dit Russisch militair optreden al langer praat dan deze week. Geen verrassing natuurlijk. Het lag in de lijn der verwachtingen.

Een voorbeeld van die nieuwe zich in de verte opdoemende politiek is het voorstel van de voorbij week van de Spaanse ambassadrice in Libanon om met Assad samen te werken. Wat de Oostenrijkse minister voor Buitenlandse Zaken de week voorheen al deed. Na 4,5 jaar slachtpartijen is men daar eindelijk tot dit besef gekomen. Van een groot inzicht en een hoge moraliteit gesproken.

Ook de VS is bezig die draai van 180° aan het voorbereiden. Getuige de verklaringen van John Kerry de voorbije dagen in Londen in de marge van een ontmoeting met Abdullah bin Zayed, zijn collega van de Verenigde Arabische Emiraten. Het zijn natuurlijk de verklaringen van de totaal onbetrouwbare Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken maar ze zijn er.

We zijn niet doctrinair

Zo stelde hij:

"Our focus remains on destroying ISIL (Islamic State militants) and also on a political settlement with respect to Syria, which we believe cannot be achieved with the long-term presence of (President Bashar al-) Assad.” (1)

"Onze focus op het vernielen van ISIS blijft, evenals een politiek akkoord met respect voor Syrië, waarvan we denken dat het niet kan bereikt worden met de aanwezigheid op lange termijn van (president Bashar al)Assad.”

"They allege that they also share the goal of a political transition that leads to a stable, whole, united, secular Syria,” Mr. Kerry said of the Russians on Britain’s Channel 4. (2)

"Zij (Rusland, nvdr.) beweren ook ons doel voor een politieke oplossing te delen voor een stabiel, heel, verenigd en seculier Syrië”, stelde John Kerry over de Russen op de Britse tv-zender Channel 4.

"We’re not being doctrinaire about the specific date or time — we’re open,” Kerry said, adding that Assad doesn’t have to leave “on day one, or month one, or whatever.” (3)

"We zijn op het vlak van een specifieke datum of timing niet doctrinair. We zijn hierin soepel”, stelde Kerry, er aan toevoegend dat Assad niet moet vertrekken op dag 1, of maand één, of welke dag dan ook.”

Met andere woorden: wat donderdag een korte termijn is, is de dag later al ‘of welke dag dan ook’. De rekbaarheid bij hem van begrippen als korte en lange termijn is daarmee dan ook duidelijk. Het is het soort van woordacrobatie waar diplomaten voor beroemd en berucht zijn, al duizenden jaren lang.

Alhoewel sommigen in de VS nog steeds spelen met het idee om Irak en Syrië in stukken te hakken, Joegoslavië achterna, lijkt men dit spoor nu toch definitief te verlaten. Zijn oproep voor een unitair en seculier Syrië, daarbij herhalend wat ook al Obama stelde, is natuurlijk dat waar de Syrische regering en ongetwijfeld het overgrote deel van de Syrische bevolking al altijd voor heeft gestaan.


Het redden van het gezicht van Barack Obama wordt ongetwijfeld de voornaamste opdracht van de Amerikaanse en Russische diplomatie. Hij moet immers in de geschiedenisboeken komen als de redder van Syrië. Na het eerst te hebben doen vernielen. Met andere woorden: Zoals al zijn voorgangers een groot Amerikaanse president.

Behoudens de extremisten van de Moslimbroederschap en al Qaeda hebben de VS immers nooit enige andere Syrische groep voor hun kar kunnen spannen. En dat is voor wie Syrië wat kent ook geen enkele verrassing. Die jihadistische groepen willen immers hun tirannie invoeren, ten koste van al de anderen, de moslims incluis.

Het gezicht van Obama

Maar Obama wil natuurlijk voor hij als president verdwijnt na zijn akkoord met Iran en Cuba ook dit probleem liefst opgelost zien. Zoals elke president voor hem denkt hij al na over hoe de media en de boeken over hem in de toekomst zullen schrijven. Hij wil logischerwijze gekend zijn als een groot president, geen knoeier. En nu staat hij bij zowat iedereen in de VS gekend als de prutser van Syrië. De risee van politiek Washington.

En dus moet men het debacle dat zijn beleid in het Midden-Oosten is omzetten in een succesverhaal. En daar kan … Vladimir Poetin voor zorgen. En die is, in tegenstelling tot een Obama, wel voldoende intelligent en diplomaat om te weten hoe hij dat moet aanpakken.

En daarom stelt Poetin een alliantie voor met de VS tegen ISIS met op termijn een oplossing voor Syrië. Waarbij men enkele oppositiefiguren, de klassieke Quislings, in de regering opneemt, een of meerdere neppartijen creëert en dan verkiezingen organiseert. Die kunnen dan verhuizen van de hen door de VS en Saoedi Arabië aangeboden luxe van het Four Seasons hotel voor een leuke job in Damascus.

Verkiezingen die onder controle van de VN of een andere goed betaalde en geheel onbetrouwbare internationale organisatie plaats vinden die dan vlot gewonnen worden door de baath partij en Bashar al Assad.

Wie immers gaat Assad uit het presidentieel paleis wegjagen? De salafistische moordenaarsbendes faalden hier totaal en dus zullen die het niet meer doen. Evenmin als die poesjenellen uit de Four Seasons in Doha of Istanbul enige kans zouden maken. Kom nou.

En dan zal men, nadat de media de westerse bevolking voldoende hebben bewerkt, dit verkopen als een groot akkoord en een grote overwinning voor een groot president. Iets als dat nu met Iran. Eindelijk vrede zullen onze kwaliteitskranten met grote letters oreren. En Poetin zal het hiermee zeker niet moeilijk hebben. Hij zal glunderen.


En de winnaar is… Vladimir Poetin. Op 28 september zal hij de VN toespreken en zijn plan voorleggen. Volgens Alexander Zasypkin, Russisch ambassadeur in Beiroet, zal dat plan bestaan uit drie fases. Waarbij o.a. het stopzetten van de hulp aan die salafistische bendes. Een plan dat met andere invloedrijke naties zou besproken zijn. Wie dat zijn wil men niet zeggen. Maar vermoedelijk is daarover op 3 augustus in Doha gesproken. Zie foto boven.

Mits hij naast Syrië dan nog wat extra’s in ruil krijgt. Oekraïne? Je zal het niet lezen in de dan gesloten akkoorden en vermoedelijk ook niet in The New York Times of The Financial Times, maar geheime erbij horende overeenkomsten zullen er zeker zijn. Dat is een vaste traditie bij dit soort zaken.

Poetin en Assad als overwinnaars

Voor Rusland, Iran, Irak en Syrië en Hezbollah met haar aanhang zijn dit natuurlijk grote vooruitzichten. Men zal dan met succes maar wel met ontzettend veel bloedvergieten, de grootste salafistische aanval op een soeverein land uit de geschiedenis hebben afgeslagen.

En mits veel van de vluchtelingen snel terugkeren kan die wederopbouw ook relatief snel gebeuren. Landen als Iran, China, Indië en Rusland staan klaar met grote investeringen. En ook intern is er nog veel kapitaal aanwezig. Het land is en was immers in veel opzichten een rijk land dat qua economische ontwikkeling een middenmoter geworden was, een welvarend land met groot potentieel.


Fayez Mjareesh, officieel leider van het zogenaamd Zuidelijk Front, een amalgaam onder leiding van Jabhat al Nusra (al Qaeda) geeft er de brui aan en streeft nu naar een politieke oplossing. En Jabhat al Nusra liet zich hierover nog niet uit! Eerder dit jaar liet hij de wereld met heel luide trom verstaan dat men eerst de zuidelijke provinciehoofdstad Daraa ging veroveren en dan oprukken naar Damascus. Het werd noppes. Maar misschien mag hij wel later minister gaan spelen in Damascus. Van vuilbakken? En wie zou hem dat net pak hebben gegeven? De VS of Saoedi Arabië?

En voor Rusland en in het bijzonder Poetin betekent dit een nu al grote overwinning welke van hem na Stalin de grootste Russische leider maakt. Wat natuurlijk niet zo moeilijk is. Een ook die minder brutaal te werk ging dan zijn illustere voorganger. Een man die de Russische grootheid in al zijn eer herstelde. De reputatie van Obama zal men met kunstgrepen moeten opkrikken, die van Poetin niet.

Typerend voor de militaire toestand is de situatie in het zuiden van Syrië waar het Zuidelijke Front, het ooit in onze kranten als erg succesvol omschreven rebellenleger, op apegapen ligt.

Het wordt van wapens voorzien door de CIA, Saoedi Arabië en vermoedelijk ook Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, en gooide recent bij monde van haar leider Fayez Mjareesh de handdoek in de ring. Hij wil nu plots ook een politieke oplossing. Geen kogels meer?

Ze gingen eerst met veel trompetgeschal de stad Daraa aan de Jordaanse grens innemen en van daar dan met geheime Israëlische hulp oprukken naar Damascus. De ultieme overwinning waar men straks 5 jaar op wacht. Volgens de Libanese website NOW, die toch anti-Assad is, zijn de wapenleveringen aan die rebellen zelfs gestopt.

Ondertussen lijkt de kans op het zenden van gevechtseenheden van het Russisch leger steeds meer toe te nemen. Zowel in Moskou als in Damascus liet men dit al publiek zo verstaan. Zo stelde de Syrische minister van Buitenlandse zaken Walid Moeallem dat men eventueel Russische troepen wil vragen. Waarop men in Rusland stelde dat men dit indien gevraagd ook wil doen.


De Syrische minister van Buitenlandse Zaken Walid Moeallem liet de voorbije week verstaan dat mits Rusland bereid is wel eens Russische gevechtseenheden zou kunnen vragen. Waarna Rusland netjes antwoordde dat men moest Damascus dat vragen bereid is om troepen te sturen.

Waarna de VS bij monde van John Kerry stelde dat men qua Syriië en de Russische acties op dezelfde golflengte zit als Moskou. Dit na een gesprek met zijn Britse collega Philip Hammond en voor hij naar Berlijn gaat voor verder overleg. De snelheid waarmee de VS haar bocht van 180° aan het nemen is is duidelijk aan het toenemen.

Ook begint de westerse pers het stilaan te begrijpen waarom Rusland hier zo fel ageert. Zelfs de Nederlandse correspondent in Moskou Geert Groot Koerkamp had op het radio 1 van de VRT vorige week over het probleem van de vele honderden uit Rusland komende Tsjetsjenen die in Syrië en Irak vechten.

En eens Syrië en Irak verslagen is Rusland en eventueel ook China hun volgende doelwit. Poetin en Rusland weten dus perfect wat ze in Syrië doen. De belangen van Rusland en Syrië zijn geheel gelijklopend.

Al van in 2011 beweerde ditzelfde soort journalisten met de regelmaat van de klok dat Poetin Assad ging laten vallen. Waarmee ze hun onkunde over het dossier openlijk lieten blijken. Nu plots komt het besef… Beter laat dan nooit natuurlijk.

NOTEN

1) Reuters, ‘U.S. sees military talks with Russia on Syria as important next step – Kerry’, 18 september 2015.

2) New York Times, ‘U.S. Begins Military Talks With Russia on Syria’, Michael R. Gordon, 18 september 2015.

3) New York Times, Kerry: ‘Russian Fighter Jets in Syria Raise Serious Questions’, Associated Press, 19 september 2015.

4) Now, 10 september 2015, ‘Syria Southern Front commander favors political solution’.

Bron: Willy Van Damme's Weblog


Share |