Lees het in uw eigen krant. LEES DE WAARHEID DeWaarheid.nu
VOLKSEDITIE VOOR NEDERLAND
VCP.nu

HOME

DutchEnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish


Herdenking 70 jaar overwinning op Nazi-Duitsland (3):

1) Zichtbare historische breuk tussen Oost en West

2) Het Westen en Geschiedvervalsing

3) Waar komen de Nazi’s vandaan?

Herdenking 70 jaar overwinning op Nazi-Duitsland (3)
Waar komen de Nazi’s vandaan?

Door Nico Varkevisser

19 mei 2015 - Voor een goed begrip van het racisme en het antisemitisme van de nazi’s, gekoppeld aan een fanatiek anticommunisme, moeten we teruggaan naar de roerige jaren direct na de Eerste Wereldoorlog. Alleen dan kunnen we de pathologische haat en vernietigingsdrang van de nazi’s in Oost-Europa begrijpen. De oorlog tegen de Sovjet-Unie was geen gewone oorlog voor de nazi’s, maar een totale vernietigingsoorlog waarin niets en niemand werd gespaard.

Duitsland had de Eerste Wereldoorlog verloren, hoewel haar legers nog in Frankrijk waren en er op geen enkel moment ook maar buitenlandse troepen op Duits grondgebied waren. Over de capitulatie van Duitsland valt het nodige te zeggen – o.a. over de wonderbaarlijke 'schone slaper' Prins Max von Baden die 3 dagen onbereikbaar was - in ieder geval zagen de Duitsers het als een wapenstilstand, iets wat ze zelf al eerder hadden aangeboden. Voor de geallieerden was het een totale overgave en velen in Duitsland voelden zich verraden. Dit en de complete chaos en rampzalige economische situatie, was een rijke voedingsbodem voor allerlei extreem rechtse nationalistische groepjes en daar wemelde het van, o.a. de NSDAP dat tot voertuig van Hitler zou worden gemaakt.

Chaos in Europa

In Rusland vonden in 1917 twee revoluties plaats, die uiteindelijk de bolsjewieken – die zich later communisten noemden – onder leiding van Lenin aan de macht brachten. De nieuwe bolsjewistische regering kreeg direct te maken met een burgeroorlog. Politieke tegenstanders, aristocraten, grootgrondbezitters, industriëlen, tsaristische officieren en politiefunctionarissen vormen een contrarevolutionair leger, de 'Witten' genoemd, dat vocht tegen het 'Rode' leger van de bolsjewieken en de massa van Russische arbeiders en boeren. Gesteund door legers uit 14 landen, waaronder Engeland, Frankrijk, Duitsland, Polen, de VS en Japan, werd een bloedige interventieoorlog gevoerd die drie jaar zou duren. Uiteindelijk wonnen de bolsjewieken, maar de prijs was gigantisch. Vier jaar wereldoorlog en drie jaar interventieoorlog hadden het land volledig geruïneerd en Rusland moest belangrijke delen van het land in het Westen afstaan, o.a. aan Polen.

Emigranten

Het gevolg van de nederlaag van de Witten was dat Europa, Azië en Amerika overspoeld werden door vluchtelingen uit Rusland. Hoewel niet allen om politieke redenen vluchtten, maar vanwege de oorlogssituatie en de chaos, bestond een groot deel uit adel en grootgrondbezitters, industriëlen en miljardairs, tsaristische generaals, officieren, soldatenbendes en terroristen, die een virulent anticommunisme meebrachten.

"De woeste avonturiers, de decadente aristocraten, de beroepsterroristen, de soldatenbenden, de gevreesde geheime politie en al die andere feodale en antidemocratische krachten die de Witte contrarevolutie hadden gevormd, spoelde nu uit Rusland weg als een modderige, onstuimige stroom. Naar het Westen, Oosten en Zuiden, door Europa en het Verre Oosten, naar Noord- en Zuid-Amerika vloeide die stroom en bracht het sadisme van de Witgardistische generaals, de pogromleer van de Zwarte Honderd, de grenzeloze minachting van het tsarisme voor al wat democratisch is, de duistere haat, de vooroordelen en de ontaarding van het oude keizerlijke Rusland met zich mee." [1]

Behalve hun reactionaire wereldbeeld verspreidde zij een ziekelijk antisemitisme en versterkten zij het al bestaande antisemitisme. Het boek 'De Protocollen van de Wijzen van Sion' - een antisemitische vervalsing van de tsaristische geheime dienst Ochrana, waarin alle ellende in de wereld werd uitgelegd als een 'internationaal Joods complot' - verscheen nu openlijk in steden als Londen, New York, Parijs, Madrid, Shanghai en Buenos Aires.

Contrarevolutie

Waar de Witte emigranten ook kwamen, overal legden zij de basis voor de contrarevolutie, het fascisme. In 1923 woonden er een half miljoen Witte Russen in Duitsland, 40 duizend in Frankrijk en 90 duizend in Polen. Tienduizenden hadden zich gevestigd in de Baltische staten, de Balkan, in China en Japan, in Canada, de VS en Zuid-Amerika. Alleen al in New York vestigden zich 3 duizend Witte Russische officieren. Het totaal aantal Russische emigranten werd op 1,5 tot 2 miljoen geschat. [2]

"Onder toezicht van een Russische militaire vereniging die in Parijs haar hoofdkwartier had, werden tienduizenden gewapende Witte Russen in eenheden in diverse landen van Europa en het Verre Oosten gestationeerd. In de Noord-Afrikaanse havenstad Bizerte stichtte de Franse regering een zeevaartschool voor Witte Russen, waar 30 schepen van de tsaristische vloot en 6000 officieren en manschappen werden gestationeerd. Grote delen van het leger van baron Wrangel gingen ongeschonden naar Joegoslavië. 17.000 witgardisten gingen naar Bulgarije, duizenden naar Griekenland en Hongarije. Witgardistische Russen namen hele delen van het politieapparaat en de geheime dienst over in de Baltische staten en de Balkan en nestelden zich in belangrijke regeringsposten. Met steun van maarschalk Pilsoedski bracht de Russische terrorist Boris Sawinkov een Wit leger van 30.000 man in Polen bijeen. Hetman Semjonov had zich met zijn troepen in het Oosten op Japans grondgebied in veiligheid gebracht. Baron Wrangel, generaal Denikin en de pogromist Simon Petljoera vestigden zich in Parijs en begonnen vrijwel onmiddellijk te complotteren tegen de Sovjetregering. Generaal Krasnov en hetman Skoropadski, die met het Duitse bezettingsleger in de Oekraïne hadden samengewerkt, gingen naar Berlijn en werden in de Duitse geheime dienst opgenomen. Zij allen verklaarden openlijk dat zij voorbereidingen troffen voor een nieuwe aanval op de Sovjet-Unie." [3]

In 1920 kwam een kleine groep van zeer rijke Russische emigranten in Parijs bijeen en richtte een organisatie op onder de naam 'Torgprom'. De officiële naam was: 'Russisch Comité voor Handel, Financiën en Industrie'. Leden waren tsaristische bankiers, industriëlen en zakenlieden, verenigd om hun vroegere bezittingen die door de Bolsjewieken waren geconfisqueerd, terug te krijgen. Met hen verbonden waren ook Duitse, Engelse en Franse kapitalisten die eveneens grote belangen in Rusland hadden en hoopten op nieuwe gunstige concessies na de omverwerping van de Sovjetregering. "De Torgprom heeft zich ten doel gesteld de Bolsjewieken op het economisch front op alle manieren te bestrijden", aldus N.C. Denisow, voorzitter en een schatrijke Russische staalbaron. [4]

Een heer uit Reval

In juni 1921 riep een groep van vroegere tsaristische officieren, industriëlen en aristocraten in Reichenhall in Beieren een internationale antibolsjewistische conferentie bijeen. De conferentie, die door vertegenwoordigers van antibolsjewistische organisaties uit heel Europa werd bijgewoond, stelde plannen op voor een wereldwijde campagne tegen Sovjet-Rusland. De conferentie koos een 'Hoge Monarchistische Raad', die moest ijveren voor "het herstel van de monarchie met de wettige soeverein uit het huis Romanov". De in 1920 gevormde Nationaalsocialistische Duitse Arbeiderspartij (NSDAP) zond een gedelegeerde naar de conferentie. Zijn naam was Alfred Rosenberg, de latere partij ideoloog en Rijksminister voor de bezette Oostelijke gebieden.

Foto: Alfred Rosenberg (1893-1946)

Rosenberg was de zoon van een Baltische grondbezitter, die een groot landgoed had bezeten dichtbij de tsaristische haven Reval, het huidige Tallinn, de hoofdstad van Estland. Zijn vader beweerde van de Teutoonse ridders af te stammen die in de Middeleeuwen de Baltische staten waren binnengedrongen en Rosenberg beschouwde zichzelf vol trots als een Duitser.

Toen de bolsjewieken aan de macht kwamen, voegde hij zich bij de Witgardisten die onder generaal graaf Rüdiger von der Goltz in de Oostzeelanden vochten. Na de nederlaag in 1919 verscheen hij in München, waar hij regelmatig in obscure kroegen met Witgardisten en onteigende Baltische aristocraten bijeenkwam. Deze mannen deelden zijn opvattingen over 'de ontaardheid van de democratie en de internationale samenzwering van de Joden'. "In de kern is elke Jood een bolsjewiek!", was het steeds terugkerende thema van Rosenbergs tirades.

"De verlossing van de wereld van de decadente Joodse democratie en het bolsjewisme", schreef hij in zijn boek 'De Mythe van de 20ste Eeuw', moest in Duitsland beginnen met de schepping van een nieuwe Duitse staat. "Het is de plicht van de stichter van de nieuwe staat een vereniging van mannen in de geest van de Duitse Orde te vormen", voegde hij eraan toe. Een ras van Duitse oppermensen moest de taak op zich nemen, de wereld te veroveren: "De zin van de wereldgeschiedenis is uitgestraald van het Noorden, gedragen door een blauwogig, blond ras dat in verschillende golven het geestelijk aangezicht van de wereld bepaalde.” [5]

De idee van een heilige kruistocht tegen Sovjet-Rusland, het moment waarop de machtige legers van een 'Duitse Orde' de Russische grenzen zou overschrijden om de gehate bolsjewieken te vernietigen, beheerste al zijn geschriften. "Van West naar Oost is de richting", verklaarde hij, "van de Rijn naar de Weichsel, van Moskou naar Tomsk!". Over wie de mannen bij elkaar heeft gebracht, daarover bestaan verschillende lezingen. Eén ding is zeker, deze dweperige pathologische antisemiet en anticommunist paste perfect bij de Oostenrijkse demagoog en spion van de Rijksweer, Adolf Hitler. Het zou hem uiteindelijk naar de galg in Neurenberg brengen.

Kern van de nazi’s

De denkbeelden van de NSDAP, waren door crisis en werkeloosheid in het gedemoraliseerde Duitsland niet uitzonderlijk. Wat cruciaal was, was dat een kliek van Pruisische militaristen, jonkers en industriëlen de NSDAP begonnen te steunen om het tot instrument te maken van hun revanchistische en imperialistische plannen. Zonder die steun hadden de nazi’s nooit een factor van betekenis kunnen worden, laat staan aan de macht komen. Het nationaalsocialisme verenigt de meest weerzinwekkende racistische en antisemitische denkbeelden met een anticommunistische haat, precies wat de Duitse elite nodig had. Niet alleen voor hun imperialistische plannen richting het Oosten, maar ook om te gebruiken tegen communisten, socialisten, vakbonden en andere progressieve organisaties in eigen land, die door de crisis en werkeloosheid – vooral eind jaren 20 - steeds sterker werden. Om te misleiden gebruikten ze de woorden 'socialisme' en 'arbeider' in hun partijnaam, maar hun ware aard zou snel duidelijk worden: als spionnen, stakingsbrekers en met hun 'SA Bruinhemden' de perfecte knokploegen bij demonstraties, in dienst van de Duitse elite en ondernemers. Al snel werden er grote bedragen aan geld op tafel gelegd voor de aanschaf van uniformen, een eigen krant en partijgebouwen.

Het Duitse leger was al in het geheim bezig met plannen te maken voor een herstel van het Duitse rijk. Zonder dat de wereld het wist, werd Duitslands toekomstige bewapeningsprogramma door honderden ingenieurs, tekenaars en technici, onder toezicht van het Duitse opperbevel in alle details uitgewerkt. Dit gebeurde op een geheime locatie, door de firma Borsig in een bos buiten Berlijn gebouwd. Het werd uitgevoerd door Sectie IIIB van de Duitse militaire inlichtingendienst. Men veronderstelde dat deze afdeling na de oorlog zou zijn opgeheven, maar in werkelijkheid is ze gereorganiseerd. De firma’s Krupp, Hugenberg en Thyssen hadden er ruime financiële middelen voor verschaft. Het werk stond onder leiding van de oude antisemiet kolonel Walther Nicolai en de plannen voor een nieuwe oorlog werden met zorg en ijver opgesteld. [6] In een andere aflevering zullen we ingaan op hoe na de Tweede Wereldoorlog de Duitse militaire geheime dienst, de 'Abwehr' van generaal Reinhard Gehlen met zijn 'Fremde Heere Ost', eveneens niet ontbonden werd en voor de Amerikaanse CIA ging werken.

Het Westen en Duitsland

Het resultaat van de Eerste Wereldoorlog betekende een fundamentele breuk in de internationale verhoudingen. Engeland had haar positie als sterkste wereldmacht verloren aan de Verenigde Staten, die in één klap de grootste schuldeisers werden. De landen van de Entente tegen Duitsland – Engeland, Frankrijk, Italië - stonden zwaar in de schuld bij de banken op Wall Street. Die eisten afbetaling, waarop deze landen de schuld naar Duitsland doorschoven in de vorm van herstelbetalingen. Dat verergerde de situatie in Duitsland nog meer. Tegelijkertijd realiseerde men zich ook dat de Sovjet-Unie als resultaat van de Bolsjewistische Revolutie een complicerende factor was die geëlimineerd moest worden.

Een geheim memorandum van het Engelse ministerie van Buitenlandse Zaken in de eerste naoorlogse jaren stelt:

"Europa is heden ten dage verdeeld in drie hoofdgroepen, nl. de overwinnaars, de overwonnenen en Rusland. Het gevoel van onzekerheid, dat de gezondheid van West-Europa ondermijnt, wordt in niet geringe mate door het verdwijnen van Rusland als bekende factor uit het Europees concert veroorzaakt. Dit is het dreigendste van onze onzekerheden… Hoewel Duitsland op het ogenblik in het geheel niet in staat is tot enigerlei agressieve houding, is het zeker, dat het met zijn groot militair en chemisch potentieel vroeger of later opnieuw een machtige militaire factor zal worden. Er zijn maar weinig Duitsers, die in ernst hopen, dat deze kracht dan tegen het Britse Imperium zal worden aangewend." [7]

De Sovjet-Unie was het meest bedreigende voor de gezondheid van West-Europa. In die zin had de Eerste Wereldoorlog niet het gewenste resultaat opgeleverd waar de Engelse diplomatie naar had gewerkt, nl. de vernietiging van zowel Rusland als Duitsland. Al direct na de oorlog was het voor de Britten duidelijk dat het opnieuw tot een oorlog moest komen tussen Duitsland en de Sovjet-Unie en heel hun vileine politiek tot aan 1940 was daarop gericht, net zoals ze deden in de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog. Over dit geheim en sinister opereren van de Engelsen in volgende afleveringen meer.

Voor het Westen was het duidelijk dat vier jaren na de grote oorlog, die aan alle oorlogen een eind zou maken, de situatie was geëindigd in remise. Alle elementen voor een nieuwe wereldoorlog waren aanwezig, ditmaal tegen alle progressieve krachten onder de leus: 'Tegen het bolsjewisme!'.

In dit licht bezien, is het niet verwonderlijk dat de nazi’s zich ook van steun uit het buitenland konden verzekeren. Over die internationale steun, waarin Nederland een belangrijke schakel was tussen de nazi’s en de Verenigde Staten, net zoals bij de Bilderberg groep, verwijs ik naar het artikel 'De Familie Bush en nazi-Duitsland' van Peter Mertens dat eerder op deze website is gepubliceerd. [8]


Noten:

[1] Bron: De Grote Samenzwering, door Michael Sayers en Albert E. Kahn. 1946 Republiek der Letteren, Amsterdam. Blz. 140.

[2] Idem, blz. 140/141

[3] Idem, blz. 141/142

[4] Idem, blz. 143

[5] Idem, blz. 145

[6] Idem, blz. 146

[7] Idem, blz. 138

[8] De Familie Bush en nazi-Duitsland: http://www.dewaarheid.nu/okt01/prescott.htm


Herdenking 70 jaar overwinning op Nazi-Duitsland (3):

1) Zichtbare historische breuk tussen Oost en West

2) Het Westen en Geschiedvervalsing

3) Waar komen de Nazi’s vandaan?


Share |