Lees het in uw eigen krant. LEES DE WAARHEID DeWaarheid.nu
VOLKSEDITIE VOOR NEDERLAND
VCP.nu

HOME

DutchEnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish


Over Rutte, kerkvaders, moslims en communisten

Door Chris Steijvers

5 juni 2015 - Enkele maanden geleden verscheen er een essay waarin betoogd werd dat de huidige minister-president Rutte geen liberaal is. Voor wie een beetje thuis is in het liberale gedachtegoed, zal dat geen verrassing zijn. We kunnen ons zelfs afvragen welke VVD-leider eigenlijk wel liberaal was.

De VVD is, zeker sinds het tijdperk Wiegel, steeds nadrukkelijker gaan lonken naar dat deel van de bevolking dat een fundamentele afkeer heeft van nadenken, zeker wanneer er over de belangen van andere mensen moet worden nagedacht. Dat Rutte onlangs een rede hield waarin hij die instelling bekritiseert, doet daar niets aan af. Dat is enkel maar voor de bühne. Hij weet immers drommels goed dat ongeveer 25 procent van de bevolking ontvankelijk is voor de simpele boodschap dat alle ellende in de wereld aan "anderen" is te wijten. Veel mensen met zo'n instelling gaan niet eens stemmen. Maar als ze gaan, wil Rutte ze maar al te graag van Wilders afsnoepen. Hij houdt ze niet voor dat ze het heilloze pad bewandelen dat in 1933, aangejaagd door een kapitaalkrachtige minderheid, door het Duitse volk werd gekozen. Nee, hij wil stemmen. De moraal is hier ver te zoeken.

John Stuart Mill, een van de grondleggers van de liberale ideologie, zou zich in zijn graf omkeren bij dit gekonkel van Rutte en zijn VVD-voorgangers. Men hoeft het niet eens te zijn met Stuart Mill, Marx gaat in "Het kapitaal" nogal tegen hem te keer, om in te zien dat de man gedreven werd door een oprecht streven de gehele mensheid een stap vooruit te helpen. Bij Stuart Mill lag de moraal er duimendik bovenop.

Het prijsgeven van ideologische uitgangspunten voor bot eigenbelang is een eeuwenoud verschijnsel. We zagen en zien dat ook in het christendom. Aanvankelijk was het een sociale beweging die ieder menselijk leven waardevol achtte. In de klassieke culturen, waar 40 tot 60 procent van de bevolking uit onmondige en rechteloze slaven bestond, was dit een revolutionaire gedachte. Maar vanaf het moment dat de christenen aan de macht kwamen, ging het al mis. Kerkvader Augustinus (354-430) stelde zich, in een tijd waarin de gruwelijke christenvervolgingen onder keizer Diocletianus (284-305) iedereen nog vers in het geheugen lagen, op het standpunt dat die vervolgingen het christendom niet hadden geschaad. Cyprianus, een kerkvader die hem voorging, had immers verkondigd: "Het bloed der martelaren is het zaad van het christendom". Volgens Augustinus ging de werkelijke bedreiging voor het christendom van de christenen zelf uit. Daarmee doelde hij op al die christenen die zich in de praktijk van alle dag niets van christelijke beginselen aantrokken. En wat houdt christendom, en dan vooral dat Amerikaanse evangelische christendom, vandaag de dag nog in? De god der christenen is zoiets als een teug cola in een reclameboodschap. Je voelt je doortrokken van geluk als je het tot je neemt. En je bent niet verantwoordelijk voor degenen die dat geluk niet voelen. Moeten ze ook maar gelovig zijn.

Ook de islam was in zijn begindagen een sociale beweging die het leven van gewone mensen sterk verbeterde. Dat de islam zich "met het zwaard" uitbreidde, is een fabeltje. Toen het moslimleger het toen nog christelijke Damascus naderde, gooiden de bewoners de poorten voor hen open. De stad werd zonder strijd ingenomen. Het grootste deel van het Arabische schiereiland was in die tijd in handen van de Byzantijnse, Perzische en Abessijnse imperia. Byzantijnen en Perzen onderdrukten de bevolking in een meedogenloos feodaal systeem. De moslims maakten daar een eind aan. Vandaar dat de mensen massaal de islam gingen aanhangen. Al spoedig traden echter ook binnen de islam weer uitbuitingsmechanismen in werking. Het oorspronkelijke sociale gedachtegoed werd nog enkel met de mond beleden. Het is dan ook geen wonder dat veel moslims de begindagen van de islam als inspiratie zien. IS speelt hier overigens handig op in. Maar IS baseert zich niet op de begindagen van de islam maar op latere ontwikkelingen.

In 2008 verscheen het boek "Het verraad van links" van Carel Brendel. Brendel, die zichzelf in de markt zet als zoon van een radencommunist, houdt hierin een betoog dat erop neer komt dat vroegere linkse politici met succes het christendom aan banden hebben gelegd maar nu het hoofd buigen voor de islamisering van de westerse cultuur. Klinkklare nonsens! De huidige angst voor islamisering is net zo irreëel als de angst voor verjoodsing in de dertiger jaren van de vorige eeuw. Het is linkse politici ook nooit gelukt het christendom aan banden te leggen. Voor zover ze hun verstand gebruikten, hebben ze dat zelfs nooit geprobeerd. Augustinus heeft nog steeds gelijk. Hoe harder je mensen op hun overtuigingen aanvalt, hoe radicaler ze worden. Veranderingen in het christendom kwamen van binnen uit. Het waren de eenvoudige dorpspastoors die met hun gelovigen de katholieke kerk in de zestiger jaren op stelten zetten. Linkse politici hadden daar niks mee van doen. De enig zinnige conclusie die uit het boek van Brendel getrokken kan worden, is dat ook zonen van radencommunisten het spoor bijster kunnen raken.

Communisten zouden zich de woorden van Augustinus in de oren moeten knopen. Het uitmoorden van het grootste deel van het communistisch kader door de nationaalsocialisten heeft niet voorkomen dat het communisme in de jaren na de Tweede Wereldoorlog zijn grootste bloei beleefde. Ook president Reagan en paus Johannes Paulus, die door de bourgeoisie geëerd worden omdat ze het communisme de nek hebben omgedraaid, krijgen die eer ten onrechte. Het communisme heeft de grootste klappen gekregen door toedoen van communisten die lak hadden aan communistische beginselen. De gehele kliek van rovende en profiterende oligarchen in Oost-Europa, Poetin voorop, bestaat uit oud communistisch kader. Leidinggevende Chinese communisten zijn multimiljardairs. De rijkste vrouw van Afrika, Isabel José Dos Santos, is de dochter van de ex-marxistische president van Angola. En om in eigen land te blijven, wanneer al die CPN-ers met functies binnen het lokale bestuur en de journalistiek meer zorgen hadden gehad om de ideologische koers van de partij in plaats van om hun eigen goedbetaalde baantjes, had die CPN nog wel bestaan.

Bertolt BrechtIn zijn gedicht "Lob des Kommunismus" ("Lof van het communisme") zet Bertolt Brecht in korte zinnen uiteen waar communisme voor staat. Het gedicht eindigt met de zin: "Er ist das Einfache das schwer zu machen ist." Communisme is het eenvoudige dat moeilijk te realiseren is.

Lob des Kommunismus

Er ist vernünftig, jeder verteht ihn. Er ist leicht.
Du bist doch kein Ausbeuter, Du kannst ihn begreifen.
Er ist gut für dich, erkundige dich nach ihm.
Die Dummköpfe nennen ihn dumm, und die Schmutzigen
nennen ihn schmutzig.
Er ist gegen den Schmutz und gegen die Dummheit.
Die Ausbeuter nennen ihn ein Verbrechen.
Wir aber wissen:
Er ist das Ende der Verbrechen.
Er ist keine Tollheit, sondern
das Ende der Tollheit.
Er ist nicht das Rätsel
sondern die Lösung.
Er ist das Einfache
Das schwer zu machen ist.


Share |