Lees het in uw eigen krant. LEES DE WAARHEID DeWaarheid.nu
VOLKSEDITIE VOOR NEDERLAND
VCP.nu

HOME

DutchEnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish


INGEZONDEN
Op zoek naar linkse antwoorden op de huidige wereldcrisis

Door Bert Bakkenes *

10 december 2015 - Al enige tijd geven wij commentaar en roepen op tot waakzaamheid in verband met de huidige crisis in de wereld, omdat de consequenties voor vooral Europa uiterst gevaarlijk kunnen zijn. Wij hebben hierbij duidelijke standpunten ingenomen en zeker niet geschuwd om ook af en toe tegen heilige huisjes aan te schoppen. Intussen is gebleken dat er binnen links veel vragen zijn over de situatie en hoe hier op te reageren. Veel van deze vragen kwamen bij ons terecht via reacties op de verschillende artikelen. We willen nu een poging wagen om aan de hand van de vragen de situatie en onze standpunten nog wat te verduidelijken.

Waarom nu Rusland steunen?

Al sinds de eerste Amerikaanse plannen om Syrië te bombarderen, in verband met het gebruik van gifgas, is gebleken dat Rusland in haar buitenlandse politiek een veel positievere houding aanneemt dan de westerse landen. In die tijd was het President Poetin die er voor zorgde dat de Syrische leiding haar gifgasvoorraden opgaf en op die manier werden westerse bombardementen voorkomen. De Syrische crisis was de eerste keer dat Rusland het westen de voet dwars zette om een escalatie van de oorlog in het gebied te voorkomen. Tot die tijd had de Russische leiding zich vooral met interne zaken beziggehouden en de Amerikanen in het Midden-Oosten en andere plekken hun gang laten gaan. Die tijd was nu voorbij en dat kwam als een grote schok voor het westen. Het bleek een eerste waarschuwing want al snel daarna ontketende de CIA, in samenwerking met onder meer Duitsland, de zogenaamde Maidan opstand in de Oekraïne. De zittende regering werd met geweld weggejaagd om er voor te zorgen dat de Oekraïne onder westerse invloed kwam. Het was onderdeel van het plan om de NAVO en de EU steeds meer te laten opdringen naar de grenzen van Rusland. Zo hoopte men Rusland te kunnen omsingelen. President Poetin reageerde meteen, tegen de westerse verwachtingen in, en gaf de bevolking van de Krim de kans om zich uit te spreken over een aansluiting bij de Russische Federatie. Met een grote meerderheid werd er voor gestemd en gelijktijdig kwam het oosten van het land tegen de nieuwe fascistische machthebbers in Kiev in opstand. De Kiev fascisten stuurde troepen, op Amerikaanse orders, en begonnen een burgeroorlog tegen het oosten. Na een aantal fascistische nederlagen is er nu een soort wapenstilstand en de vrije republieken kunnen zich nu goed verdedigen. Maar het gevaar is nog niet weg. In al deze bovengenoemde situaties was het voor ons een logische keuze om Rusland te steunen. Voor alle duidelijkheid; het huidige Rusland is niet de Sovjet-Unie, hoewel er nog wel aan veel tradities uit die tijd wordt vastgehouden. Maar in alle recente conflicten heeft Rusland wel steeds de juiste keuzes gemaakt. Het is dus geen kwestie van moeten kiezen tussen twee imperialistische machten, Rusland en de VS. De machtshonger en de interventies in andere landen komen van Amerika, niet Rusland.

Wat is het verschil tussen Rusland en de VS?

Toen de Sovjet-Unie uit elkaar viel na jaren van westerse aanvallen en sabotage, werd er een overeenkomst gesloten waarbij de Amerikanen beloofden om zich niet te bemoeien met landen die ooit onder Sovjet invloed hadden gestaan. Deze landen zouden onafhankelijk en neutraal worden. Vanaf de eerste dag hebben de Amerikanen deze overeenkomst geschonden. Als rasimperialisten konden ze het niet laten om land na land onder hun invloed te brengen. Als instrumenten gebruikten zij de Europese Unie en de NAVO. Op die manier kon men steeds verder oprukken naar de Russische grenzen. Door de Russische interne problemen kon Rusland toen niet reageren. Dat is nu anders. Rusland voert weer een eigen buitenlandse politiek los van het westen en dat is Washington een doorn in het oog. De Amerikanen dachten dat ze al in het bezit waren van de wereldheerschappij en dat ze voor eigen belangen in ieder land konden ingrijpen zonder zich wat aan te trekken van andere volkeren en andere regeringen. De tactiek die men hiervoor gebruikt zijn de zogenaamde 'kleurrevoluties', opstanden opgezet door de CIA en grote geldschieters zoals Soros. Deze dingen zijn geen geheim, men geeft het gewoon openlijk toe. Het ware imperialisme dus. De Russische President Poetin wil een andere wereld waarin er sprake is van echte samenwerking en partnerschap zonder dwang. Hij wil dat er rekening wordt gehouden met de wensen van de volkeren en dat hun soevereiniteit wordt gerespecteerd. Terwijl Poetin partners zoekt, wil Amerika alleen maar slaven en vazallen. Een eigen mening die haaks staat op wat Amerika wil is voor Washington een gruwel. Zeker, Rusland is een kapitalistisch land, maar het is niet op zoek naar een nieuw rijk. Kijk maar naar de verschillen. Het aantal Amerikaanse basissen in de wereld, waaronder die in Europa, loopt in de honderden. Het aantal Russische basissen buiten de Russische Federatie is op de vingers van een hand te tellen. Europa staat praktisch onder Amerikaanse bezetting. Het is dus niet moeilijk te zien wie de ware imperialisten zijn. Na de val van de Sovjet-Unie was er geen tegenmacht meer en kon Amerika rustig door gaan met uitbuiten en veroveren. Dat Rusland nu weer een tegenmacht begint te vormen geeft hoop en is een stap naar meer balans in de wereld. Een stap die links moet verwelkomen.

Waarom is de ene bom de andere niet?

Regelmatig komt ook de vraag terug waarom we het afkeuren als de Amerikanen een land bombarderen en dit niet doen als Rusland hetzelfde doet. Op zich geeft de geschiedenis al een antwoord op de vraag. Rusland bombardeert maar weinig landen terwijl de Amerikanen al een hele waslijst hebben afgewerkt. Als Rusland actie onderneemt gebeurd dat binnen de kaders van de internationale wetten. De Amerikanen gebruiken deze wetten alleen maar als het hun uitkomt. Meestal negeren of breken ze deze regels die ze wel zelf hebben ondertekend. Kijk naar de lijst van Amerikaanse en NAVO bomdoelen: voormalig Joegoslavië, Afghanistan, Irak, Libië, Mali en Syrië. Via Saudi-Arabie gebeurt hetzelfde in Jemen. Allemaal landen waar is ingegrepen onder het voorwendsel van het brengen van vrijheid en democratie, terwijl de ware grond was het uitbreiden van de Amerikaanse belangen. In de loop van deze conflicten werden groepen als de ISIS, Al Nusra, Al Quaida en de Taliban gecreëerd. Groepen die ons nu allemaal bedreigen. Het zijn geen bedrijfsongevallen, maar symptomen van de ziekte die Amerikaans imperialisme heet. Waar is de lijst van landen die Rusland heeft gebombardeerd? Inderdaad, die is er niet. Rusland valt nu aan in Syrië, maar dat is op aanvraag van de Syrische leiding die de aanval van het westen zelf niet de baas kan. Bommen zijn nooit de oplossing, maar Rusland probeert nu een gevaar te bezweren dat door het westen is gecreëerd. Dat zou tot bijval moeten leiden, niet tot kritiek. Rusland heeft lang gewacht voordat het ingreep en de prijs is hoog. Maar er moet een dam worden opgeworpen tegen die krachten die conflicten zoals dat in Syrië willen gebruiken om een grote oorlog uit te lokken. De westerse aanval in Syrië uitgevoerd door hun proxy strijders zoals de ISIS werd steeds bruter. Rusland was nog net op tijd om erger te voorkomen.

Wat zijn de kwaliteiten van Poetin?

Steun geven aan Vladimir Poetin was niet altijd vanzelfsprekend. In de eerste jaren van zijn presidentschap leek hij feilloos aan te sluiten bij de westerse agenda. Hij leek tevreden als hij er maar bij kon horen. Het westen heeft het plan om Rusland te overheersen nooit opgegeven, maar de westerse leiding dacht dat het onder Poetin vanzelf zou gaan. Ze waren gewend geraakt aan verraders als Gorbachov en Yeltsin die het Russische volk verkochten voor een paar dollars. Ze zagen Poetin als een opvolger van hetzelfde kaliber. Hij liet hen in die waan. Hij moest eerst orde op zaken stellen binnen Rusland. Toen dat was gelukt kon hij Rusland weer een eigen gezicht geven. Niet meer een verlengstuk van het westen, maar een modern land met een eigen wil en een volk dat trots kan zijn op de eigen identiteit. Kortom, de uitverkoop was afgelopen. Natuurlijk heeft niet alleen Poetin dit voor elkaar gebracht. Niemand doet zoiets alleen, maar hij is wel de inspiratie van het opnieuw opgestane Rusland. Toen eenmaal duidelijk werd dat hij zijn eigen weg ging, was het schrikken voor het westen en de terugkeer van de hoop voor al diegenen die uitkeken naar een tegenmacht. Een macht die de honger en de decadentie van het westen een halt toe kon roepen. Die hoop heeft hij intussen waargemaakt. Rusland laat zich niet meer uit de rails werpen en dat zou wel eens de redding van de wereld kunnen zijn. Niet voor de eerste keer, want ook in de jaren 1940 was het Rusland dat Nazi Duitsland de nek brak. Dat doe je niet met onbezonnen avonturen en wilde schietpartijen. Dat doe je met slimheid, vertrouwen en rust. Dat zien we in de huidige Russische leiding. Waar in de westerse leiding de waanzin overheerst, aangedreven door de honger naar macht, kiest Rusland een rustige maar standvastige koers. Als dit anders was geweest, als er in Rusland van eenzelfde waanzin sprake zou zijn was de oorlog, waar het westen op wacht, allang een feit geweest. Provocaties zijn er immers genoeg. De oorlog in de Oekraïne, de tegenwerking in Syrie en het neerschieten van de Russische SU-24 door Turkije. Poetin heeft zich er niet toe laten verleiden om deze situaties aan te grijpen om een oorlog te beginnen. Dat zal ook in de toekomst niet gebeuren. Terwijl de westerse leiding zich te buiten gaat aan buitensporig geweld op vele plekken in de wereld, zien we Poetin en zijn Minister van Buitenlandse zaken Lavrov alle uitdagingen aangaan met een professionalisme en kennis van zaken waar het westen alleen maar van kan dromen. Dat geeft de Russische leiding steeds opnieuw een voorsprong, die cruciaal kan zijn in het schaakspel dat internationale politiek heet.

Wat is de positie van Europa?

Terwijl Europa slaafs de Amerikaanse leiding volgt en zich zelfs heeft laten overhalen om sancties tegen Rusland uit te vaardigen, die Europa meer schaden dan Rusland, is Amerika heel hard bezig om het Europese continent in chaos te storten. Wat begon met de oorlog in de Oekraïne, werd voortgezet met meer Amerikaanse troepen op Europese bodem en een ongekende propagandaoorlog tegen Rusland. De koude oorlog- trommels worden constant geroerd in Washington, met als doel de isolatie van Rusland. Dit streven is jammerlijk mislukt, maar dat houdt de Amerikanen er niet vanaf om het steeds opnieuw te proberen. Obama en Co waren woedend dat Merkel via de Minsk Akkoorden de oorlog in de Oekraïne blokkeerde. Het was de eerste keer in lange tijd dat Europa een eigen wil toonde. Het was maar een kleine daad van verzet tegen het Amerikaanse oorlogsstreven, maar dat was voor Amerika voldoende. Europa mag geen eigen wil hebben, want dat staat de grote aanval op Rusland in de weg. Het Amerikaanse antwoord was het groene licht aan Turkije om een grote stroom vluchtelingen naar Europa te sturen. De chaos moest regeren in Europa en het plan werkte. Tel hier nog de terroristische aanslagen bij op, uitgevoerd door groepen die voortkomen uit de Amerikaanse buitenlandse politiek, en het is duidelijk dat Amerika Europa in rep en roer heeft gebracht. Dit is nog maar het begin, want de onderwerping van Europa is nog lang niet compleet. Toen we dit scenario meer dan een jaar geleden beschreven was er maar weinig geloof dat dit echt waarheid kon worden. Maar de bewijzen zijn nu duimendik voor handen. Het zal nog erger worden, want de Amerikaanse leiding komt steeds verder van de realiteit te staan.

Hoe groot is het gevaar?

Steeds opnieuw komt de vraag waarom dit alles gebeurd. Hoe kan het zijn dat een ontwikkeld continent als Europa zo in de ellende kan worden gestort. Het antwoord is niet moeilijk te vinden. Europa heeft niet de politieke moed om tegen Amerika te zeggen dat het afgelopen moet zijn. Dat we niet meer zullen deelnemen in hun proxy oorlogen en interventies. Dat we niet zullen accepteren dat een politiek gemotiveerde vluchtelingenstroom de Europese landen nog verder zal ondermijnen. Dat we ons niet laten gebruiken in een oorlog tegen Rusland. Het is niet dat Europa geen vuist durft te maken, men durft zelfs geen vinger op te steken. Liever gaat men elkaar te lijf in onderlinge verdeeldheid en kiest men vijanden die in feite geen vijanden zijn. Van professionalisme en realiteitszin is al helemaal geen sprake. Zo kan Amerika Europa rustig klaar maken om als springplank voor de geplande aanval op Rusland te fungeren. Europa zal het kanonnenvlees moeten leveren terwijl de Amerikanen van over de oceaan toekijken en sturen. Precies zoals ze dat in alle oorlogen sinds 1945 hebben gedaan. Voor alle duidelijkheid; zo’n oorlog tegen Rusland zullen de Amerikanen niet winnen. Maar de uitkomst zal wel zijn dat Europa tot een slagveld zal worden waarvan alleen rokende puinhopen over blijven. Zo groot is het gevaar. Natuurlijk is het niet te laat om het tij te keren. De Europese volkeren kunnen voor zichzelf opkomen en hun eigen landen en identiteit verdedigen. Maar met de criminelen aan het roer, die zich Europese leiders noemen, zal dat nooit gebeuren. Laten we eerlijk zijn; ziet iemand Merkel, Hollande of Rutte een echte vuist maken tegen Washington? Zij zitten te diep in de Amerikaanse zak en zullen hun eigen volkeren opofferen om Washington te dienen als trouwe slaven. Washington hoeft maar te fluiten en de Europese leiders sturen vliegtuigen naar Syrië, zoals we in de laatste weken hebben gezien. Ook Nederland heeft een bevel gekregen. Voor alle duidelijkheid de Amerikaanse en Europese aanvallen zijn illegaal, want er is geen toestemming van de Syrische regering en ook geen VN mandaat. Alleen Rusland heeft die toestemming wel en is dus legaal bezig. Op verschillende niveaus is de grote oorlog in feite al begonnen, maar voor een ommekeer is het zeker niet te laat.

Wat kan het linkse antwoord zijn?

Hoe moet links met deze situatie omgaan? Op dit moment zien we veel verwarring en het vastklemmen aan bekende standpunten die al jaren de koers bepalen. Vaak gaat het om uitgeholde of niet meer werkende antwoorden. Wie in het linkse kamp strijd nog tegen de NAVO of verwerpt de Europese Unie volledig? Wie onthult de misdaden van de Europese Centrale Bank en het IMF? Een duidelijke koers is hierin nauwelijks meer te ontdekken en dat geldt voor de grootste tot de kleinste stroming. Toch zullen deze zaken weer naar voren moeten komen, want juist dit zijn de instrumenten van onze vijand. Naar welke bondgenoten wordt er gekeken? Ook dat is een lastige zaak. Als je met de antwoorden uit het verleden op zoek gaat zul je weinig bondgenoten vinden. Aan iedereen mankeert wel het een en ander. Dan maar roepen dat vluchtelingen welkom zijn, zonder te kijken wat er eigenlijk achter deze stroom verscholen gaat. Bijna niemand durft een echte analyse te maken, noch over de oorzaak noch over de lange termijn effecten. Dan liever bezig zijn met een discussie over Zwarte Piet, terwijl de dreiging in de wereld steeds verder toeneemt. Als dit het programma blijft zal links geen enkele rol spelen in het voorkomen van de grootste dreiging sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog. Gewoon doen of er niets aan de hand is kan geen optie zijn. Veel mensen zien maar al te goed dat er iets niet klopt en dat ons niet de waarheid wordt verteld, maar waar moeten ze heen met hun zorgen en vermoedens? Als de linkse groepen en partijen geen duidelijke positie innemen en niet met antwoorden komen, zullen er alleen maar meer mensen naar de PVV rennen. Niet omdat ze Wilders zo’n toffe gozer vinden, maar gewoon uit wanhoop. Als er ter linkerzijde niemand luistert, gaat men automatisch naar de oren die wel open zijn. En die behoren jammer genoeg aan de fascisten en de populisten toe.

Wij hebben de wijsheid niet in pacht, maar we weigeren wel de ogen te sluiten voor de realiteit. De tijd is gekomen voor duidelijke taal en als dat sommige linkse activisten te ver gaat is dat jammer. Zachte antwoorden van de zijlijn zijn geen optie meer. Daar kijkt de bevolking glashelder doorheen. We zullen in de komende tijd de machtspolitiek in de wereld goed moeten volgen en daaraan onze eigen activiteiten aanpassen. En ja, dat betekent ook steun geven aan Rusland omdat dit de enige tegenmacht is die een wereldbeeld heeft dat stukken beter is dan het dictatoriale Amerikaanse wereldbeeld. Het gaat erom dat we het Amerikaanse plan onderuithalen en de oorlogspropaganda doorbreken en daarvoor zullen we onze eigen identiteit moeten versterken, en een eind maken aan de verdeeldheid binnen links. Nu nog elkaar bevechten over kwesties van 100 jaar geleden en opgedeeld blijven in verschillende stromingen is politieke zelfmoord. Als de huidige verwarring doorgaat is de strijd nu al verloren. We moeten ook de strijd voortzetten tegen de fascisten en populisten die, aangespoord door de chaos, steeds meer aanhang krijgen. Ook zij zijn een verlengstuk van de Amerikaanse politiek, zoals de fascisten altijd al een vast onderdeel van het kapitalisme vormden. De Amerikaanse chaos en de fascistische opmars versterken elkaar. Dat kan toch echt niemand ontgaan. Zwijgen zal dus niet helpen.

Betekent dat alles dat onze ideologie niet meer bruikbaar is? Zeker niet, het is ons enige wapen. Maar de wereld is veranderd, dus moeten ook wij ons wapen bijstellen om op deze veranderingen in te spelen. We laten onze socialistische uitgangspunten niet los, maar stellen gelijktijdig strakke prioriteiten. Het zal er de komende tijd om gaan om het dreigende gevaar van een grote oorlog af te wenden en de fascisten te verslaan en dat zal in deze fase onze volle aandacht vragen. Als we hierin slagen zullen we een nieuwe toekomst zien ontwikkelen die, als we het goed spelen, kan leiden tot een socialistische maatschappij op termijn. Echte veranderingen komen altijd voort uit een chaotische situatie vol spanningen, maar dan moeten wel de juiste mensen en organisaties aan het roer staan. We moeten er naar streven dat de veranderingen positief zijn en niet leiden tot nog meer dictatuur. Onze ideologie zal hierbij ons kompas zijn. Een kompas dat we bitter nodig zullen hebben in de woelige zee die de huidige wereld is.

* http://www.hetrodevaandel.blogspot.nl/


Share |