Ik hoor de kinderen schelden in de televisietaal
Met het dialect van het geweld zijn zij vertrouwd
Want ze worden echt wel agressief beste moeder de vrouw
Als je er maar genoeg spetterende cowboyfilms in stouwt
Ik zie de kinderen vechten op de Virginianmanier
De Amerikaanse dikdoenerij zit hun in het bloed
Ze worden wreed, smerig en harteloos gemaakt
En er is niemand die er iets tegen doet.

Vieze yankees, met je indringermentaliteit
Niet mooi maar keihard je devies
Bij zwarte en rooie sta je al eeuwen in het krijt
En je kunt toch al niet tegen je verlies.

Want het land waarin ze wonen, is helemaal niet van hen
Gestolen, geroofd van de simpele mens
Door het Europese gajes uit de vorige eeuw
Nu voorzien van een rooie nek en een vette pens
Het land waarin ze leven was eens een paradijs
Bewoond door fiere en rechtvaardige lieden
Die bij honderdduizenden werden uitgemoord
Als ze hun stamgrond niet verlieten.

Amerika eens een toonbeeld voor de wereld
Gaat langzaam ten onder aan het geweld
De Hell’s Angels castreren elkaar in de straten
Wie kan geloven dat daar nog een mensenleven telt
Het trieste relaas van de superstaat
Waar iedereen zich na zes uur verschuilt
En de blinden voor raam en deuren neerlaat
Zijn tv voor een gun heeft geruild.

En dat land levert ons hun feuilletons
Gevuld met hun dagelijkse leven
En zelfs Sesamstraat en de Biblebons
Zijn er lichtelijk mee doorweven.

Vieze Yankees met je indringermentaliteit
Niet mooi maar keihard je devies
Bij zwarte en rooie sta je al eeuwen in het krijt
En je kunt toch al niet tegen je verlies.

H. van Loenhout
(27 november 2003)