Lees het in uw eigen krant. LEES DE WAARHEID DeWaarheid.nu
VOLKSEDITIE VOOR NEDERLAND
VCP.nu

HOME

DutchEnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish


Zie ook:

Bloeiende landschappen, beloofde kanselier Kohl

Het fiasco van Dresden

Van de redactie

14 april 2015 - In Dresden begon de ontmanteling van de DDR. "Wir sind das Volk". Het volk eiste vrijheid en spullen. Het eerste doel van de Oost-Berlijners was het Kaufhaus in West-Berlijn. Veel kopen konden ze niet, maar zich vergapen des te meer. Dàt was vrijheid, de vrijheid die een groot aantal DDR-burgers vanaf hun geboorte hadden moeten missen. In Dresden was de "opstand" tegen het DDR-regime ontstaan op het moment dat de republiek failliet was; moreel en economisch. De Muur "viel", er zou een nieuw, beter en vooral welvarender tijdperk beginnen.

De voormalige DDR werd door het kapitalistische vrije Westen leeggeroofd. De burgers werd een aalmoes toegeworpen en zij maakten al snel kennis met de vrijheid die ze zo graag wilden. Werkloosheid, armoede, geen geld voor een biertje. De teleurstelling was groot. De Oost-Duitsers beseften al snel dat zij gebruikt waren om de geopolitieke doelen van het Westen te verwezenlijken. Hun vrijheid bestond voornamelijk uit de mogelijkheid vrij te mopperen, te protesteren of hun mening te uiten. De spullen waarnaar ze zo lang hadden verlangd bleken vooralsnog onbereikbaar zonder leningen af te sluiten.

Vrijheid is relatief. Dat hebben de Oost-Europeanen inmiddels zelf kunnen ondervinden. Gingen zij eerst gebukt onder de repressie van hun regeringen en hun veiligheidsdiensten, nu gaan zij gebukt onder de repressie van het kapitalisme en alle vrijheidsbeperkende maatregelen die hun onder het mom van veiligheid treffen. De welvaart wordt veel duurder betaald dan zij hadden kunnen bedenken. Maar de Muur is gevallen, de Muur die het fascisme had moeten tegenhouden. Het fascisme probeert nu, in 2015, voet aan de grond te krijgen. In Dresden, daar waar de revolte tegen het DDR-regime vorm kreeg, dreigt het neo-fascisme op te bloeien.

De beweging heet Pegida. Europese patriotten tegen de islamisering van het Avondland. Hoe verzin je het? Het zijn xenofobe nationalistische Duitsers die protesteren tegen buitenlanders. Omdat het Duitsers zijn moeten zij op hun woorden passen. En dat doen ze ook. Zij beschouwen de Islam niet als een misdadige organisatie en willen de Koran niet verbranden. De Islam is in hun ogen een religie die niet past bij hun Westerse hoogstaande waarden. Daarom moeten moslims zich óf aanpassen óf wegwezen. Het liefst het laatste. Moslims deporteren of vernietigen spreken zij niet uit, althans niet in het openbaar, maar het zou wel de oplossing van het grote buitenlanderprobleem zijn. Xenofoob en nationalistisch. Dat mogen de mensen van Pegida zijn, denken en zeggen. Omdat ze die vrijheid hebben. Binnen de grenzen van die vrijheid spreken zij zich uit en die grenzen luisteren in Duitsland een beetje nauwer dan in Nederland waar de grenzen van de vrijheid van meningsuiting telkens worden opgerekt en die van de vrijheid van bestaan voortdurend worden beperkt.

Omdat Pegida geen succes blijkt te zijn, ook al omdat enkele leiders van de beweging hun bewondering voor Hitler niet kunnen verbergen, was ons eigen xenofobisch en nationalistisch Kamerlid Geert Wilders uitgenodigd om op 13 april 2015 in Dresden een toespraakje te houden. Pegida verwachtte met deze publiekstrekker een nieuwe, succesvolle periode in te luiden.

In de aanloop naar die toespraak werd Wilders gewaarschuwd om vooral geen haatzaaiende uitspraken te doen. De autoriteiten zouden ingrijpen. De gebruikelijke tegendemonstraties zouden op afstand gehouden worden om rellen te voorkomen. De Nederlandse media, de Telegraaf voorop, voorspelden, likkebaardend, mogelijke ongeregeldheden. De Duitse media schonken nauwelijks aandacht aan de komst van Wilders, in elk geval niet meer dan strikt noodzakelijk.

Wilders sprak de menigte toe. Die menigte bleek toch erg veel kleiner dan gehoopt. Wilders' staccato Duits verwaaide langs de talrijke vlaggen en vaandels. Hij keek wel uit zijn inmiddels bekende riedel te larderen met woorden die de Duitse overheid niet zou zinnen. Hij stond daar in zijn kogelwerende vest en zijn lijfwachten wisten de nadruk te leggen op het feit dat hij op een dodenlijst staat, maar dat in feite iedereen die niet van de Islam is, op een dodenlijst staat. Daarom: "Wir sind das Volk". Klaar. Inrukken. Geen rellen, geen grote wanklanken, geen grote menigte. Het viel allemaal erg tegen, het was mislukt. Pegida had dan ook veel liever Marine Le Pen op het spreekgestoelte willen hebben, die is tenminste écht fijn nationalistisch, maar dat was niet gelukt. Dan maar Wilders.

De Nederlandse media hebben veel aandacht besteed aan deze gebeurtenis. Vooral omdat, zoals de NOS-correspondent zei, het hier om een islamkritische "beroemde buitenlander" ging. Deze islamkritische beroemde buitenlander wordt door de Duitse media onomfloerst islamhater, islamvijand, haatzaaier en angstzaaier genoemd.

In de Tagesschau, het Duitse achtuur-journaal, werd Wilders 12 seconden in beeld gebracht, een shot van de "menigte" en een woordje van een deelnemer. Maar pas ná 8 minuten Günter Grass, de toestand in Oekraïne, de kandidaatstelling van Clinton en, voorafgaand aan Wilders, de herdenking van de bevrijding van Nazikamp Dora. Wilders als detail in het Duitse journaal. En zo hoort het ook te zijn. Ook al was het nog 12 seconden teveel.

Geert Wilders is bezig zijn haat over de grens, die hij zo graag wil sluiten, te brengen. In Oostenrijk kwam hem dat op een aangifte te staan, in Duitsland woog hij zijn woorden. De Nederlandse media melden dat Geert Wilders zich "internationaal profileert".

Nederland blijkt niet alleen kampioen exporteur van nutteloze spullen te zijn, maar ook haat te willen exporteren. Nederlandse journalisten schaamteloos in het gevolg van Wilders, hangend aan zijn lippen, smekend om een opruiende quote.

Als het fiasco van Dresden ons iets geleerd zou moeten hebben is het dat Geert Wilders vooralsnog een groot gevaar is voor de Nederlandse samenleving. Een gevaar dat niet genoeg bestreden kan worden door weldenkende tolerante landgenoten die, gelukkig, nog steeds ver in de meerderheid zijn.

 


Share |